sarili

noong isang araw kachat ko yung nanay ko.
noong nakaraang araw kausap ko si banuk
may kachat din ako dati. hindi stranger. kaibigan.


sabi ko sa nanay ko mg bubudhist nako. sabi nya dapat magbalik loob na daw ako. sabi ko sana okay sila.

haha.

ang hirap talaga ng laging isip ng isip. tapos pgkatapos makokuclude mo sa sarili mo na wala ka nman talagang alam. wala akong gustong maging kundi ang maging hangin. ang hangin kasi kung saan man mapunta isa syang hangin. malamig, malaya, malawak, invisible, madating lalo na pag malakas. at kapantay din ng buhay ang hangin. at matagal na akong "fan" ng buhay.

habang hinihithit ko ang kahithithithit at umiinom ng masarap inuman, yellow kulay, pale, ansarap malulong sa walang kwentang usap. pero kasi kung iisipin mo ansaya ng mga ganitong usapan. kung hindi lang talaga ako isang malaking poser inask ko na sya ng date. e poser ako. tsaka ironically ma pride kahit wala nman talaga ako nun. okay lang sila mgfeeling basta cute. okay lang sa kin tahimik basta rock. okay lang din sa akin ang kanto. tindahan. fights na. ayoko nung magarbo. ayoko ng alta. ayoko ng hindi totoo.ayoko ng masikip, maputik (ay movie ni maricel na pla yun) gusto ko yung tao. gusto ko pag usapan ang buhay. ang tao.

nakakainis ako kasi feeling ako. feeling ko ako si lord. ako lang nman si shiela. si jonabeth.

paano maiyak? pagnamimiss mo yung mga taong mahalaga sayo na iniwan mo.
kapalit ng pagiging hangin ay ang pag iisa.

tatlo ang bagay na kinakatakutan ko sa mundo. mapag-isa, monotony at impermanence.

namimiss ko sila marvin at eshei. ayan mainit at mamasamasa na nman luha ko. pero seryoso. sana hindi hindi ko sila binitawan. masakit e. hirap. masakit. yung parang sugat siya na inuukit sa tuwing naalala ko. mahapdi na nga pinapahiran pa ng alkohol habang inaalala ko. nung sembreak nung 2005 sila ang kasama ko sa malate. mga poorita mirasol kami. ng bar kami tapos, isang beer lang kaya naming bilhin. ang mahal kasi ng beer sa malate. 85php. tapos syempre one fourth palang ng time namin sa disco ubos na yung beer. tinago namin yung bote tapos every now and then binabalikan namin, tinutungga namin kahit walang laman. basta todo sayaw lang. walang bayad yung sayaw. cguro kung siningil kami sa sayaw namin aabot ng 5 thou. todo sayaw at todo hingi lang kami ng tubig. ahahaha. ngayon eto ngtatype lang ako sa keyboard na itim sa computer sa bahay ngayong sembreak. sana nga panahon nalang kakampi ko. mahal ko yung mga yun. kahit walang breeding. tulad ko. kasi di kami aso sabi nga ni assunta. pero tunay sila. malutong. ansakit. chicharon.

ngayon naman binagabag ako ng isang taong dapat non existent lang. punyeta, pumapapel e. sa jologs pa turn off dapat ako. tsaka may crush yung iba. shet ngayon nalang tong ganitong post. wala nmang mgababasa neto. anlutong ng tunay na nararamdaman. kung lalaki lang ako at sya nman babae, nanuod na kami ng sine at uminom. kaso kung kami nga ay ngpalit na. hindi ko sya yayayain kasi may iba syang apple of the eye. mapula e. walang laban. kabalbalan lang meron ako. gusto ko din manuod lang ng sine at uminom. at magsulat at mgabasa at magkwento at tumawa.
at mgkaroon ng ibook. ahihihi. wala sakin mging ambisyosa. konting yaman lang gaya ni kris.

ayon. hindi ako nghahanap. ngatatgalog lang. bilang di ngsusulat sa tagalog. pasenxa parang bob ong yung style. hayaan na.

ang power of orange knickers, brighter than sunshine ay effective pa rin.